Bitwa pod Gergowią
(52 p.n.e.)
Bitwa pod Gergowią (52 p.n.e.) odbyła się między armią rzymską dowodzoną przez Juliusza Cezara, a powstańczą armią galijską pod wodzą Wercyngetoryksa.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Starożytny Rzym, państwo prowadzące intensywną ekspansję terytorialną, stoczył na przestrzeni wieków niezliczone wojny. Doskonale wyszkolone i uzbrojone wojska rzymskie, dowodzone przez wybitnych strategów, potrafiły zwyciężać nawet znacznie liczniejsze armie przeciwnika. Nie brakowało jednak również dotkliwych porażek, takich jak klęska pod Kannami czy katastrofa w Lesie Teutoburskim.
Swoją potęgę militarną Rzym potwierdził już na początku II wieku p.n.e., rozgromiwszy w 197 roku p.n.e. pod Kynoskefalaj w Tesalii armię macedońską. Siedem lat później, pod Magnezją w Azji Mniejszej, rzymskie legiony pokonały wojska Seleucydów – jednej z największych potęg świata hellenistycznego – udowadniając, że stały się najlepszą armią regionu. Kryzys rzymskiej potęgi militarnej zaczął się uwidaczniać w III wieku n.e.; w konsekwencji proces „germanizacji” armii oraz spadek jej wartości bojowej przyczyniły się do upadku zarówno wojska, jak i samego państwa rzymskiego.
(52 p.n.e.)
Bitwa pod Gergowią (52 p.n.e.) odbyła się między armią rzymską dowodzoną przez Juliusza Cezara, a powstańczą armią galijską pod wodzą Wercyngetoryksa.
(wrzesień 52 p.n.e.)
Bitwa pod Alezją (52 p.n.e.) była kolejnym dowodem na to, że Juliusz Cezar był wybitnym wodzem. Pod Alezją musiał zmierzyć się z jednoczesnymi atakami oblężonych oddziałów Wercyngetoryksa oraz armii Galów idącym im na odsiecz. Działania legionów pod Alezją stanowią największą w starożytności operację oblężniczą
(czerwiec 53 p.n.e.)
Bitwa pod Carrhae (53 p.n.e.) była jedną z największych klęsk, jakie w swojej historii poniosły rzymskie legiony. Na polu bitwy zginął sam Krassus.
(6 października 69 p.n.e.)
Bitwa pod Tigranocertą (69 p.n.e.) była starciem pomiędzy armią rzymską pod wodzą Lukullusa a Armeńczykami dowodzonymi przez Tigranesa II.
(86 p.n.e.)
Bitwa pod Cheroneą i Orchomenos (86 p.n.e.) były to kolejne starcia na terenach Grecji, w których wojska rzymskie pokonały armię pontyjską i powstrzymały ekspansję rosnącego w siłę, ambitnego Mitrydatesa VI.
(30 lipca 101 p.n.e.)
Bitwa pod Vercellae (101 p.n.e.) była starciem zbrojnym pomiędzy legionami dowodzonymi przez Gajusza Mariusza a siłami germańskiego plemienia Cymbrów.
(102 p.n.e.)
Bitwa pod Aquae Sextiae (102 p.n.e.) było to wielkie zwycięstwo wojsk rzymskich pod wodzą konsula Gajusza Mariusza nad plemieniem Teutonów.
(22 czerwca 168 p.n.e.)
Bitwa pod Pydną (168 p.n.e.) była starciem pomiędzy armią rzymską pod wodzą Emiliusza Paulusa a Macedończykami. Przesądziła ona o upadku Grecji.
(grudzień lub styczeń 190 p.n.e.)
Bitwa pod Magnezją (190 p.n.e.) była decydującym starciem zbrojnym w wojnie między Rzymem a imperium seleukidzkim Antiocha III Wielkiego.
(191 p.n.e.)
Bitwa pod Termopilami (191 p.n.e.) była zwycięstwem Rzymian nad wojskami seleukidzkiego króla Antiocha III. Starcie miało miejsce w legendarnym wąwozie termopilskim, gdzie trzy wieki wcześniej bronili się Spartanie.