Bitwa pod Augustodunum
(21 n.e.)
W 21 roku n.e. siedemnaście kilometrów od Augostudunum naprzeciwko siebie stanęli galijscy powstańcy i rzymscy legioniści. Mieli stoczyć bitwę, która mogła zmienić historię tej części Europy.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Bitwy starożytnego Rzymu
Starożytny Rzym, państwo prowadzące intensywną ekspansję terytorialną, stoczył na przestrzeni wieków niezliczone wojny. Doskonale wyszkolone i uzbrojone wojska rzymskie, dowodzone przez wybitnych strategów, potrafiły zwyciężać nawet znacznie liczniejsze armie przeciwnika. Nie brakowało jednak również dotkliwych porażek, takich jak klęska pod Kannami czy katastrofa w Lesie Teutoburskim.
Swoją potęgę militarną Rzym potwierdził już na początku II wieku p.n.e., rozgromiwszy w 197 roku p.n.e. pod Kynoskefalaj w Tesalii armię macedońską. Siedem lat później, pod Magnezją w Azji Mniejszej, rzymskie legiony pokonały wojska Seleucydów – jednej z największych potęg świata hellenistycznego – udowadniając, że stały się najlepszą armią regionu. Kryzys rzymskiej potęgi militarnej zaczął się uwidaczniać w III wieku n.e.; w konsekwencji proces „germanizacji” armii oraz spadek jej wartości bojowej przyczyniły się do upadku zarówno wojska, jak i samego państwa rzymskiego.
Bitwa w Lesie Teutoburskim
(zapewne 9-11 września 9 n.e.)
Bitwa w Lesie Teutoburskim (9 n.e.) była ogromną klęską wojsk rzymskich w Germanii. W walkach poległy wszystkie 3 rzymskie legiony i wszelkie inne oddziały.
Bitwa pod Akcjum
(2 września 31 p.n.e.)
Bitwa pod Akcjum (31 p.n.e.) była decydującym starciem w wojnie domowej między Oktawianem a Antoniuszem i wspierającą go egipską królową Kleopatrą. Bitwa rozegrała się u ujścia Zatoki Ambrakijskiej.
Bitwa pod Mundą
(45 p.n.e.)
Bitwa pod Mundą (45 p.n.e.) była ostatnim epizodem wojny między Rzymianami. Ostatecznie ugruntowana została bezwzględna dominacja Cezara w polityce rzymskiej, a opozycja antycezariańska właściwie zniknęła.
Bitwa pod Filippi
(3 i 23 października 42 p.n.e.)
Bitwa pod Filippi były to tak naprawdę dwa starcia w roku 42 p.n.e., we wschodniej Macedonii, w których to zwyciężyły połączone siły Marka Antoniusza i Gajusza Oktawiana, przeciwko Kasjuszowi Longinusowi oraz Markowi Brutusowi. Bitwa zakończyła życie morderców Cezara i chwilowo ustabilizowała sytuację w ogarniętym wojną domową państwie.
Bitwa pod Ruspiną i Thapsus
(46 p.n.e.)
Bitwa pod Ruspiną i Thapsus (46 p.n.e.) były kolejnymi etapami wojny domowej, mającymi kluczowy wpływ na dalsze dzieje Republiki Rzymskiej. Bitwa pod Ruspiną niemal nie zakończyła się zgubą Cezara, a starcie pod Thapsus przyniosło finalnie zgubę wielu oficerom i przywódcom pompejan (m.in. Katonowi Młodszemu).
Bitwa pod Zelą
(47 p.n.e.)
Bitwa pod Zelą (47 p.n.e.) odbyła się w trakcie zmagań Rzymian z królem Pontu Farnakesem II. Ostatecznie Cezar odniósł istotne zwycięstwo, a cała kampania trwała 5 dni.
Bitwa pod Farsalos
(9 sierpnia 48 p.n.e.)
Bitwa pod Farsalos (48 p.n.e.) miała miejsce między wojskami Cezara i Pompejusza. Bitwa zadecydowała o zwycięstwie Cezara w wojnie domowej.
Bitwa pod Dyrrachium
(48 p.n.e.)
Nawet największym z geniuszy strategii do wygranej potrzebna jest garść szczęścia. Gajusz Juliusz Cezar, który do dziś uchodzi za jednego z największych wodzów w historii, nie był niezwyciężony. W pewnym momencie wojny domowej przeciw Pompejuszowi, Cezara od porażki uratował właściwie tylko cudowny zbieg okoliczności. Jak to możliwe, że ów “bóg wojny” znalazł się o włos od tragedii? Jaka decyzja uratowała go w ostatniej chwili?
Oblężenie Brundyzjum
(49 p.n.e.)
W 49 roku p.n.e. Juliusz Cezar obległ wojska Pompejusza i jego samego w Brundyzjum, na południu Italii. Gnejusz Pompejusz potrzebował swoich statków, aby móc się ewakuować na Półwysep Bałkański.
