Ciekawostki starożytnego Rzymu (Antyczne historie)

Cesarz Heliogabal (panował w latach 218-222 n.e.) słynął ze skandalicznego zachowania. Jednym z jego najgorszych występków dla opinii publicznej było związanie się z kapłanką rzymskiej bogini domowego ogniska, Westy, której zadaniem było podtrzymywanie wiecznego ognia w świątyni. W czasie swojej 30-letniej służby westalka musiała zachować dziewictwo, inaczej czekało ją potępienie i śmierć. Heliogabal nie zważając na prestiżową funkcję westalek poślubił jedną z kapłanek – Aquilię Severę.

Kiedy Spartakus wraz ze swoją armią został otoczony przez Rzymian, zdecydował się na sztuczkę. Rozkazał przywiązać ciała poległych towarzyszy do słupów poza obozem i uzbroić je w dostępny ekwipunek. 

Pliniusz Starszy pozostawił przekaz, jakoby były konsul Tytus Petroniusz¹ posiadał puchar wykonany z fluorytu, niezwykle cennego minerału, za którego wykonanie zapłacił 300.000 sestertii. Przed tym jak popełnił samobójstwo rozbił naczynie, nie chcąc aby drogocenny przedmiot trafił w ręce pazernego władcy Nerona.

Domicjan miał niemal 18 lat, kiedy jego ojciec został obwołany cesarzem przez legiony na wschodzie, a jego brat Tytus tłumił powstanie żydowskie. Przez kilka miesięcy, zanim ojciec zawitał do stolicy, młody członek cesarskiego rodu stał się więc faktycznym panem stolicy.

Według Swetoniusza, Wespazjan niezwykle ironicznie odnosił się do praktyki ubóstwiania władców Rzymu. Podobno przeczuwając nadchodzącą śmierć miał powiedzieć: „Biada mi, sądzę, że już bogiem się staję” (vae, puto, deus fio).

Cesarz Wespazjan był niezwykle skąpy. Może się ta cecha wydawać dziwaczna i niedorzeczna, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, iż za jego panowania rozpoczęto budowę największej i z pewnością najdroższej konstrukcji publicznej – Koloseum. Wespazjan pewnego razu został skrytykowany za swoją nadmierną oszczędność przez starego pasterza, który poprosił go o wyzwolenie.

Oktawian August używał pewnych charakterystycznych dla siebie zwrotów: zamiast „głupi”, mawiał „pała”; do określenia szybkości wykonania jakiejś czynności, używał określenia „szybciej, niż gotują się szparagi”; zamiast mawiać „szalony”, używał określenia „w głowę stuknięty”.

Cesarz Oktawian August nie cierpiał zwrotów grzecznościowych – kiedy pewnego razu w czasie widowiska artysta zwrócił się do niego słowami „O panie sprawiedliwy i dobry”, August zganił go za to w publicznym obwieszczeniu. Zabronił nawet swoim dzieciom i wnukom zwracać się do siebie per „pan”.

Oktawian August, po zwycięstwie pod Akcjum (31 p.n.e.) i samobójczej śmierci Kleopatry i Antoniusza, kiedy wjeżdżał do Aleksandrii, kazał się zaprowadzić do grobowca wielkiego macedońskiego wodza Aleksandra Wielkiego. Według przekazu Swetoniusza oddał ciału Macedończyka cześć, nałożył na jego głowę złotą koronę i obsypał zwłoki kwiatami.

Jak podaje Historia Augusta, za czasów panowania Galiena (253-268 n.e.), pewien rzymski kupiec, który handlował fałszywą biżuterią, został pojmany i wyprowadzony na arenę, gdzie miał się zmierzyć z krwiożerczym lwem. Gdy brama się otworzyła, na arenę wyszedł kurczak.