Ciekawostki starożytnego Rzymu (Nieznane fakty)

Obecnie większość turystów przybywających do Rzymu wrzuca monety do Fontanny di Trevi, mając nadzieję na ponowny powrót do miasta. W antycznym Rzymie zwyczaj ten także występował, jednak związany był z świętowaniem urodzin Oktawiana Augusta. 

Rzymscy poborcy podatkowi byli podobno zwykle niesamowitymi „zdziercami”. Ojciec cesarza Wespazjana – Tytus Flawiusz Sabinus był jednak wyjątkiem. Był on poborcą podatku czterdziestej części (quadragesima, podatek portowy) w Azji. Jak podają źródła był on człowiekiem niezwykle prawym i sprawiedliwym w pełnieniu swojej roli.

W czasie panowania Oktawiana Augusta (27 p.n.e. – 14 n.e.) jedwab był niezwykle popularnym materiałem. Gajusz Petroniusz określa go terminem ventus textilis („utkany wiatr”). Produkt ten był jednak niezwykle drogi i ciężko było go sprowadzić, gdyż wytwarzano go w odległych Chinach, państwie które strzegło swojego monopolu.

Strabon, grecki geograf i historyk z I wieku p.n.e. w swoim dziele Geografia wspomina lud Kantabrów, z którym Rzym toczył wojnę w latach 29-19 p.n.e. Ostatecznie zostali pokonani dopiero w 19 p.n.e. przez wojska Marka Agrypy. Wojna stanowiła ostatnią fazę rzymskiego podboju Hiszpanii. 

Porfir od czasów starożytnych był używany do wytwarzania sarkofagów, rzeźb i mnóstwa innych przedmiotów jak również elementów architektonicznych. Najszerzej wykorzystywanym rodzajem porfiru był czerwony porfir lub raczej andezyt o strukturze porfiru charakteryzujący się purpurowym zabarwieniem skały.

W starożytnym Rzymie moda rozwinęła się bardziej niż w Grecji. Podobnie było z biżuterią. Dużym powodzeniem u pań cieszyły się kamienie szlachetne; najpopularniejszymi były szmaragdy. Sporym zaskoczeniem dla współczesnych kobiet może być fakt, że na tych terenach po raz pierwszy pojawiły się diamenty. Oprócz tego do wyrobu biżuterii używano takich kamieni jak: agat, granat, krwawnik, akwamaryn.

Według rzymskiego prawa zakazane były stosunki seksualne kwalifikowane jako kazirodztwo, cudzołóstwo lub nierząd (stuprum). Słowo to często występuje u rzymskich pisarzy także w kontekście pogwałcenia rzymskich praw wolności w stosunku do wolno urodzonych obydwu płci.

Zapotrzebowanie na usługi prostytutek było na porządku dziennym i było ono stosunkowo duże. Zarobki prostytutek podlegały opodatkowaniu przez państwo, które dbało również, dzięki odpowiedniemu ustawodawstwu, o zabezpieczanie pieniędzy inwestowanych w ówczesnych lupanarach.

Pięściarstwo (pugilatus) było popularnym sportem w starożytnym Rzymie. W celu zabezpieczenia rąk przed uszkodzeniami owijano pięści skórzanymi rzemieniami. Z czasem stosować zaczęto twardszą skórę, która zwiększała siłę ciosu i powodowała większe uszkodzenia. Rzymianie boks zaczerpnęli z kultury greckiej, jednak ich innowacją było „ulepszenie” rzemieni oplatających pięści poprzez doczepienie gwoździ i innych ostrych metalowych części lub montowanie metalowych płytek. Rękawica rzymska nazywała się cestus.

Onomatopeje w rzymskich komediach: „hahae” – śmiech; „vae” – zniesmaczenie; „ehem” – zdziwienie; „heu” – smutek; „uah” – zakłopotanie.